บางครั้งเมื่อเขียนโปรแกรมเครื่องจักร คุณอาจพบสถานการณ์ที่กลุ่มของส่วนของโปรแกรมปรากฏขึ้นหลายครั้งในโปรแกรมเดียว หรือถูกใช้ในหลายโปรแกรม เราสามารถแยกส่วนของโปรแกรมกลุ่มนี้ ตั้งชื่อ และจัดเก็บแยกกัน กลุ่มส่วนของโปรแกรมนี้เรียกว่ารูทีนย่อย รูทีนย่อยคือส่วนของโปรแกรมการตัดเฉือนที่สามารถเรียกได้ตามคำแนะนำในการควบคุมเครื่องมือกลที่เหมาะสม และโดยทั่วไปจะมีความหมายที่เป็นอิสระระหว่างการตัดเฉือน โปรแกรมการตัดเฉือนที่มีคำสั่งในการเรียกรูทีนย่อย-ระดับแรกเรียกว่าโปรแกรมหลัก คำสั่งในการเรียกรูทีนย่อยคือส่วนของโปรแกรมด้วย ซึ่งโดยทั่วไปจะประกอบด้วยคำสั่งการเรียกรูทีนย่อย ชื่อรูทีนย่อย และจำนวนการเรียก กฎและรูปแบบเฉพาะจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับระบบ ตัวอย่างเช่น สำหรับคำสั่งเดียวกัน "เรียกรูทีนย่อย 55 หนึ่งครั้ง" ระบบ FANUC จะใช้ "M98 P55" ในขณะที่ระบบ AB ของอเมริกาใช้ "P55x"
รูทีนย่อยสามารถซ้อนกันได้ นั่นคือ ชั้นหนึ่งอยู่ภายในอีกชั้นหนึ่ง ความสัมพันธ์ระหว่างชั้นบนและชั้นล่างจะเหมือนกับความสัมพันธ์ระหว่างโปรแกรมหลักและรูทีนย่อยระดับแรก- จำนวนชั้นที่ซ้อนกันสูงสุดจะถูกกำหนดโดยระบบ CNC เฉพาะ รูปแบบและองค์ประกอบของรูทีนย่อยส่วนใหญ่จะเหมือนกับโปรแกรมหลัก บรรทัดแรกคือหมายเลขรูทีนย่อย (ชื่อ) และบรรทัดสุดท้ายคือคำสั่ง "จุดสิ้นสุดของรูทีนย่อย" โดยมีเนื้อหาของรูทีนย่อยอยู่ระหว่างนั้น อย่างไรก็ตาม คำสั่งสิ้นสุดโปรแกรมหลักจะยุติโปรแกรมหลักและรีเซ็ตระบบ CNC คำแนะนำเป็นมาตรฐาน โดยแต่ละระบบใช้ M02 หรือ M30 ในทางกลับกัน คำสั่งสิ้นสุดรูทีนย่อยจะยุติรูทีนย่อยและกลับสู่โปรแกรมหลักหรือรูทีนย่อยก่อนหน้า คำแนะนำจะแตกต่างกันไปในแต่ละระบบ ตัวอย่างเช่น ระบบ FANUC ใช้ M99 ระบบ Siemens ใช้ M17 และระบบ AB (American A/B) ใช้ M02